Gilgamesz udał się do Nippur, aby błagać Enlila o pozwolenie zobaczenia druha. Nie został wysłuchany, więc wyruszył z tą samą prośbą do Eridu, gdzie panował Enki. Tym razem mu się powiodło. Enki nakazał Utu uchylić bramy zaświatów i cień Enkidu prześlizgnął się przez powstałą szparę. Po radosnym powitaniu Gilgamesz pragnął dowiedzieć się o świat podziemny, więc Enkidu opowiedział mu o przebywających tam cierpiących duszach (rozmowa zachowała się we fragmentach).
Interpretacja mitu Kompozycja mitu jest niespójna, co zresztą jest charakterystyczne dla mitów Sumerów. W pierwszej części autor skupia się na historii huluppu, by w drugiej połowie przejść do nowego wątku – zejścia Enkidu do kur.
Mit poprzedza wstęp kosmologiczny, więc prawdopodobnie był recytowany podczas rytuałów religijnych. Opowieść jest pełna aluzji, z których nie wszystkie dziś są zrozumiałe. Mit ukazuje bezradne oblicze bogini Inany, odbiegające od tego, jakie zostało przedstawione, na przykład, w micie Inana i Szukalletuda, w którym jest ona żądna zemsty i okrutna, czy w micie Inana i Enki, gdzie jest opiekunką i władczynią miasta Uruk.