Correggio przedstawił opuszczenie ciała Chrystusa po oddzieleniu go od krzyża. Dłonie Chrystusa są wykrzywione i zastygłe z powodu skurczu mięśni, wilgotne oczy zdradzają cierpienie. Wybucha rzewny płacz św. Jana i Marii stłoczonych z boku, w głębi boleje wstrząśnięta Maria Magdalena oglądająca stopy Chrystusa, które tak kochała (figura ta wywarła na oglądających duże wrażenie i była nadzwyczaj często kopiowana nawet przez najwybitniejszych malarzy), przedtem bohaterka duchowej ekstazy w ramach cielesnych. Szaty Magdaleny są poruszone i przesycone światłem do tego stopnia, że wydają się być ożywione i wibrować, jakby także one uczestniczyły w wewnętrznym drżeniu, które sprawia ból Magdalenie. Postać, której ubiór został przedstawiony ze szczególną troską, aby podkreślić znaczenie poprzedniego życia Marii Magdaleny, oddziaływała na bardzo wielu artystów.