Ścigając wroga po przełamaniu frontu 19 sierpnia 1920 został ranny pod Frankopolem.
Z jazdy ochotniczej organizował jesienią 1920 19. pułk Ułanów Wołyńskich, na czele którego w okresie od grudnia 1920 do maja 1921 nad Dźwiną patrolował polsko–sowiecką linię demarkacyjną. Ze względu na chorobę przebywał dłuższy czas na urlopie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Po wojnie odbył kurs dla dowódców pułków w Rembertowie. 14 czerwca 1923 został przeniesiony z 5. pułku ułanów do 2. pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Bielsku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 31 października 1923, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy. W następnym roku był oficerem rezerwy 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie. 30 marca 1925 został „zwolniony z szeregów armii” na podstawie art. 85 lit. b ustawy z 23 marca 1922 o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk Polskich.