Druga część dzieła, rozpoczynająca się od księgi XI poświęcona jest ukazaniu i obronie wiary chrześcijańskiej. Augustyn w dwunastu księgach omówił trzy okresy istnienia dwóch państw, Bożego i ziemskiego: ich powstanie, rozwój i koniec. Począwszy od stworzenia świata, biskup Hippony przedstawił całą historię zbawienia, „pochód Państwa Bożego przez czasów okręgi” (zob. XVII,1). Augustyn sam, na początku księgi XVIII, opisał schemat tej drugiej części:
W księdze XI Augustyn mówił o stworzeniu świata, o naturze świetlistej aniołów oraz o upadku niektórych z nich. W księdze XII mówił o relacjach i łączności aniołów i ludzi. W księdze XIII analizował grzech pierworodny pierwszych rodziców. Następnie w księgach XIV-XXII, w schemacie sześciu dni stworzenia (Heksaemeron), ale także zgodnie z etapami dojrzewania człowieka, od wieku niemowlęcego do starości (por. XVI,53), Augustyn opisał sześć okresów rozwoju ludzkości. W okresie trzecim, od Abrahama do Dawida, „naród ten dojrzał, tak jak dojrzewa człowiek w trzecim okresie wieku swego” (XVI,24.2): Adam i Ewa – Noe: XII,22 – XV. Noe – Abraham: XVI,1-34. Abraham – Dawid: XVI,35 – XVII,20. Dawid – Wygnanie babilońskie i panowanie rzymian: XVII,21-24 Wygnanie babilońskie – Jezus Chrystus: XVIII,1-54.