Wyjaśniając jak należy rozumieć „życie według ciała”, Augustyn tłumaczył, że ciało oznacza tu całego człowieka, gdyż Apostoł Paweł „często nazywa ciałem również samego człowieka, to jest naturę człowieka, stosując się do takiego sposobu mówienia, w którym częścią oznacza się całość” (XIV,2.1). Dlatego Augustyn argumentował, że można stwierdzić, że „życie według ciała” jest faktycznie „życiem według człowieka”, ograniczaniem się do wartości jedynie ludzkich. Ktoś tak postępujący żyje w kłamstwie nie dlatego, że natura człowieka jest kłamstwem, lecz dlatego, że człowiek z natury jest stworzony do życia według prawdy, a prawdą jest sam Bóg-Chrystus, który powiedział o sobie: „Ja jestem prawdą” (por. J 14,6). W konsekwencji „przeciwstawne sobie państwa powstały stąd... iż jedni żyją według człowieka, a drudzy według Boga” (XIV,4). Mówiąc, że ciało jest symbolem całej osoby Augustyn podkreślał też, że to dusza niejednokrotnie jest odpowiedzialna za „uczynki według ciała”, nie zaś ciało. Według biskupa Hippony, który użył tu gry słów, ciało (łac. carnis) jest przyczyną postaw „cielesnych” (łac. carnalitates), zaś duch ludzki (łac. animus) jest źródłem różnego rodzaju kłótni, gniewu, „animozji” (łac. animositates) (por. XIV,2.2).