Obydwie grupy wad, według Apostoła, „rodzą się z ciała” (Ga 5,19), gdyż, „postępować według zasad czysto ludzkich znaczy to samo, co być cielesnym, gdyż przez ciało, to jest przez część człowieka, rozumie się człowieka” (XIV,4.2). W piątym rozdziale Augustyn ukazał błąd popełniany przez manichejczyków, ale także neoplatończyków, choć w mniejszym stopniu, widzących przyczynę wszystkich występków jedynie w ciele. Augustyn z mocą podkreślił, że „dusza nie tylko pod wpływem ciała pożąda, boi się, raduje i smuci, że także sama przez się może być niepokojona tymi namiętnościami” (XIV,5).
Mimo że chrześcijaństwo zostało uznane za oficjalną religię imperium, Augustyn podkreślał, że podstawowe przesłanie Ewangelii jest duchowe, nie polityczne. Przekonywał, że chrześcijanie powinni skupiać się na sprawach mistycznego, niebiańskiego miasta, Nowej Jerozolimy (por. Ap 21,2) — bardziej niż na doczesnej polityce.
Znaczenie Papież Benedykt XVI postawił tezę, że Państwo Boże może pretendować do miana dzieła życia Augustyna – jego najważniejszego traktatu, który po dziś dzień zachowuje ważność. Papież tak ocenił jego znaczenie:
Wydania Łacińskie wydanie krytyczne ukazało się w 1955 r. w ramach serii Corpus Christianorum, tomy: 47 i 48, wydali B. Dombart, A. Kalb.