Zdaniem Marka Blauga, eksperta w dziedzinie historii ekonomii, właśnie Fetterowi i Johnowi Batesowi Clarkowi należy przypisać zasługi za przekonanie mainstreamowych ekonomistów do porzucenia idei „ziemi jako jedynego czynnika produkcji, która powoduje brak potrzeby istnienia jakiejś specjalnej teorii renty (…) W rzeczywistości stanowi to główny powód krytyki prac George’a przez ówczesnych ekonomistów oraz jedną z przyczyn, dla których coraz większa liczba ekonomistów po prostu je ignorowała”.
Subiektywna teoria wartości
Fetter popierał subiektywną teorię wartości i przez to opowiadał się za teorią procentu uwzględniającą jedynie preferencję czasową. Richard Ebeling napisał, że Fetter „skonstruował spójną teorię wartości, pieniądza, ceny, kosztu i produkcji opartej na preferencji czasowej w wyborach konsumentów i producentów”. Według Jeffreya Herbenera, Fetter zaznaczał, że „podobnie jak cenę każdego dobra konsumpcyjnego determinuje jedynie jej subiektywną wartość, stopę procentową determinuje tylko preferencja czasowa”. Przekonanie to, jak pisze dalej Herbener, doprowadziło Fettera do stwierdzenia, że „cena najmu każdego dobra produkcyjnego jest mu przypisana przez popyt ze strony przedsiębiorstw i wynosi równowartość zdyskontowanej krańcowej wartości produktu.