Lata 70. to obfite pasmo znaczących ról: Mozart w „Mozarcie i Salierim" N. Rimskiego-Korsakowa (1970), Tarnino w „Czarodziejskim flecie” W.A. Mozarta (1971), Hrabia Luksemburg w operetce F. Lehára (1974), Włodzimierz w „Kniaziu Igorze” A. Borodina (1975), Nando w „Nizinach” E. d'Alberta (1976), Sternik w „Holendrze tułaczu” R. Wagnera (1977), Waszek w „Sprzedanej narzeczonej” B. Smetany (1977). Oklaskami nagradzany był za wiele innych ról, tak w repertuarze operowym, jak i operetkowym, np. w „Rigoletcie” G. Verdiego (1967), „Weselu Figara” W.A. Mozarta (1979), „Hrabinie” S. Moniuszki, „Przemysławie II” H. Swolkienia, „Otellu” G. Verdiego (1989). Był też wokalną podporą musicali – od Rewelersa w „Helu” począwszy (1965) po Kapitana w „Skrzydlatym kochanku” S. Renza (1974), inżyniera Solarza w „Najpiękniejszej” M. Lidy (1975) i Jana Kluczkowskiego w „Dziękuję ci, Ewo!” S. Renza (1976). Występował też w przedstawieniach baletowych dla dzieci.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Henryk Herdzin · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.