W swojej wokalnej karierze zaliczył ponad 100 premier (większość poza Bydgoszczą), wystąpił w kilku tysiącach przedstawień. Zdobywał „Złote Maski” za „Traviatę” i „Wesołą wdówkę”. Razem z Barbarą Zagórzanką wygrał plebiscyt na najpopularniejszą parę operową roku 1969. Występował w Niemczech, Włoszech i Rumunii; ściśle współpracował z operami w: Poznaniu, Bytomiu i Wrocławiu, a także z filharmoniami w Bydgoszczy, Koszalinie, Częstochowie. Przez dwa lata śpiewał w Capelli Bydgostiensis dokonując płytowych nagrań i telewizyjny rejestracji. Brał udział w licznych koncertach estradowych.
Życie prywatne Żona Henryka Herdzina towarzyszyła mu w spektaklach operetkowych i musicalowych. Miał dwóch synów: Tomasza – historyka i Krzysztofa – pianistę, kompozytora, aranżera.
Przypisy
Bibliografia Prus Zdzisław, Weber Alicja: Bydgoski leksykon operowy. Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne. Bydgoszcz 2002. . str. 141-143
Linki zewnętrzne
Akademia Muzyczna im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy | Herdzin Henryk
Kategoria:Ludzie związani z operą bydgoską Kategoria:Polscy tenorzy Kategoria:Polscy śpiewacy operowi Kategoria:Polscy soliści operetkowi Kategoria:Polscy aktorzy musicalowi Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2026