Początków Corso Forzoso można się doszukiwać w kosztownych wojnach podczas procesu zjednoczenia Włoch. W wyniku zjednoczenia doszło do konsolidacji budżetów i systemów podatkowych odrębnych rządów włoskich. Spowodowała ona duże zamieszanie w finansach publicznych zjednoczonego państwa. Między 1 stycznia 1862 roku a 1 stycznia 1867 roku dług publiczny wzrósł z 3,131 mld lirów do 6,929 mld. Dług sfinansowano krótkoterminowymi obligacjami. Jedna trzecia z nich trafiła do zagranicznych inwestorów wrażliwych na kryzys zaufania i oczekujących na wykupienie ich obligacji złotem lub srebrem. Koniec wojny secesyjnej w USA przyniósł unieważnienie umów wojennych, demobilizację i wzrost konkurencyjności amerykańskiej bawełny. Do Włoch dotarły negatywne impulsy gospodarcze, które doprowadziły kraj do zapaści gospodarczej.
Ceny włoskich obligacji na paryskiej giełdzie spadły z 80% do 36,44% wartości nominalnej. Doprowadziło to do niedoboru złota i kryzysu zaufania wobec systemu bankowego. Run na bank rozpoczęty 1 maja 1866 roku doprowadził do decyzji rządu o wprowadzeniu dekretu o niewymienialności banknotów – Corso Forzoso.