thumb|250px|Ma’abara w pobliżu Naharijji (północny Izrael), 1952. Ma’abarot (hebr. מעברות, obozy przejściowe; l. poj. Ma’abara, hebr. מעברה) – obozy przejściowe dla imigrantów przybywających do Izraela w latach 50. XX wieku.
Początki thumb|left|Obóz imigrancki Bet Lid w 1950 roku
Pod koniec 1949 roku 90 tys. imigrantów żydowskich przebywało w obozach imigranckich, zbudowanych z namiotów. Panowały w nich surowe warunki życia.
Na początku lat 1950. Izrael musiał zmierzyć się z przyjęciem fali ponad 130 tys. uchodźców z Iraku.
W marcu 1950 Lewi Eszkol zatwierdził plan przekształcenia obozów namiotowych, przez co warunki życia uległyby poprawie. Dotychczasowe namioty zostały zastąpione barakami z blachy i betonu lub drewna. Pierwszy obóz Ma’abara powstał już w maju 1950 roku w Kesalon. Pod koniec 1951 roku w około 125 obozach przebywało około 220 tys. ludzi. Około 80% przebywających w obozach Ma’abarot stanowili Mizrachijczycy (Żydzi zamieszkujący pierwotnie kraje arabskie), którzy wyemigrowali lub których wypędzono z pierwotnych krajów zamieszkania.