Warunki życia Typowa rodzina zamieszkiwała barak o powierzchni nie większej niż 10–15 m². Baraki nie były podłączone do bieżącej wody ani sieci elektrycznej. Woda była dostępna z kranów wspólnych i pitna po przegotowaniu. Prysznice i toalety były publiczne. Na jeden sanitariat przypadało wielu mieszkańców. Brakowało również kadry nauczycielskiej dla uczniów.
W odróżnieniu od obozów imigranckich, którymi opiekowała się Agencja Żydowska, mieszkańcy Ma’abarot musieli utrzymywać się sami. W obozach umieszczonych przy miastach uchodźcy znajdowali zatrudnienie w zawodach miejskich, zaś w Ma’abarot na obszarach wiejskich imigranci pracowali w rolnictwie.
Od roku 1952 liczba osób przebywających w Ma’abarot zaczęła spadać (157 tys. w roku 1953, 88 tys. w 1955 i 15 tys. w 1963).
Rozwiązanie obozów Z biegiem czasu część obozów Ma’abarot przekształciła się w tzw. miasta rozwoju, osady rolnicze (moszawy) lub zostały wchłonięte jako osiedla do przyległych im miast. Pozostałe obozy rozmontowano. Na bazie Ma’abarot powstały m.in. miasta Kirjat Szemona, Sederot, Bet Sze’an, Jokne’am, Or Jehuda i Migdal ha-Emek. Ostatni obóz zamknięto w 1963 roku.
Linki zewnętrzne Jonathan Kaplan The Mass Migration of 1950s
Kategoria:Alija Kategoria:Izrael w XX wieku Kategoria:Syjonizm