Diecezja parmeńska (łac. Dioecesis Parmensis; ital. Diocesi di Parma) – diecezja Kościoła rzymskokatolickiego we Włoszech, z siedzibą w Parmie. Została erygowana w IV w. jako sufragania metropolii mediolańskiej.
Historia W połowie V w. biskupstwo parmeńskie było podporządkowane arcybiskupstwu Rawenny. Katedra parmeńska została zniszczona przez pożar 10 sierpnia 1058 r. Poza miastem na miejscu wczesnochrześcijańskiej bazyliki rozpoczęto budowę nowej katedry, którą ukończono w 1074 r. Konsekracji świątyni dokonał w 1106 r. papież Paschalis II. 3 stycznia 1117 r. kościół został zniszczony przez trzęsienie ziemi i musiano go przebudować.
W 1582 r. diecezję Parmy jako sufraganię podporządkowano archidiecezji Bolonii, a 26 maja 1806 r. – archidiecezji Genui. 30 marca 1818 r. diecezję wyłączono z granic metropolii i podporządkowano bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. Od 14 sierpnia 1892 r. biskupi Parmy nosili także tytuł opata klasztoru cystersów w Fontevivo. 8 grudnia 1976 r. diecezja Parmy stała się sufraganią metropolii Modena-Nonantola.
Patronem diecezji jest św. Bernard.