Pojęcie wieku krytycznego i jego dekonstrukcja Historyczne pojęcie wieku krytycznego (które Kant ustanawia poprzez analizę dotychczasowych porażek metafizyki, w szczególności szczytowego dogmatyzmu i sceptycyzmu, z którymi wiąże się obserwowane przez niego natężenie tendencji krytycznych, w tym wobec religii i państwa) i związany z nim projekt krytyczny spotkały się z oporem następców Kanta – już jego współcześni, Hamann i HerderAndré Laks, Ada Babette Neschke-Hentschke, La naissance du paradigme herméneutique: De Kant et Schleiermacher à Dilthey, Presses Univ. Septentrion, 2008, s. 39., odrzucali możliwość ustanowienia trybunału krytycznego tworząc tzw. „metakrytyki”, w których zauważali, że np. krytyka czystego rozumu pomija fundamentalną i całkowitą zależność rozumu od języka. Możliwość ustanowienia takiego trybunału odrzucił przede wszystkim Hegel, według którego rozum nie jest w stanie przeprowadzić krytyki samego siebieJoseph Margolis in Hegel and the Analytic Tradition, Angelica Nuzzo (red.), Continuum International Publishing Group, 2010.. Marks i Nietzsche, m.in.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Filozofia krytyczna (pojęcie) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.