Tak rozumiana filozofia krytyczna stanowi więc pewną filozofię, którą jako pewną naukę filozoficzną (ze względu na jej propedeutyczny charakter) odróżnić należy od metafizyki, a jako pewien kierunek filozoficzny – od dogmatyzmu i sceptycyzmu. Jako kierunek filozoficzny od sceptycyzmu i dogmatyzmu (przy czym Kant posługuje się terminem „zarzut”Krytyka czystego rozumu, A 388.) odróżnia filozofię krytyczną to, że „zarówno więc zarzut dogmatyczny, jak i sceptyczny muszą udawać, że posiadają tyle względu na swój przedmiot, ile tylko potrzeba, by o nim cokolwiek twierdzić lub przeczyć. Tylko [zarzut] krytyczny jest tego rodzaju, że pokazuje jedynie, iż na poparcie swego twierdzenia przyjmuje się coś, co jest czcze i tylko urojone, obala teorię przez to, że nie usiłując niczego rozstrzygać o własności przedmiotu, odbiera jej to, co się uważa za jej podstawę”. Od pozostałych kierunków filozoficznych odróżnia więc filozofię krytyczną – w najogólniejszym zarysie – to, że nie ustanawia ona teorii o rzeczywistości, ale raczej poddaje procedurze krytycznej wszystkie możliwe teorie o rzeczywistości, włączając w to samą siebie.