Dotychczasowe spory, przede wszystkim spór dogmatyzmu i sceptycyzmu, w stanie natury rozsądzane były co najwyżej przejściowo, przypadkowo i chwiejnie – dzięki ustanowieniu stanu prawnego zyskuje się natomiast rozsądzający takie spory autorytet, którego (na podobieństwo umowy społecznej) nikt już nie jest w prawie zakwestionować.
Procedura krytyczna Krytyka czystego rozumu nie stanowi krytyki poszczególnych przekonań, ale krytykę „samej władzy rozumu w ogóle”. Jeśli posłużyć się metaforą trybunału, to sam rozum jest oskarżonym, który staje przed trybunałem krytyki czystego rozumu. Przebieg krytyki czystego rozumu, proces krytyczny, porównać można zaś do procesu sądowego, mamy więc tu do czynienia ze zdarzeniem o charakterze proceduralnym. W odróżnieniu od krytyki poszczególnych przekonań, procedura krytyczna zmierza do zbadania „zdolności rozumu do wszelkiego czystego poznania a priori”Krytyka czystego rozumu, A 841 B 870.. Proces krytyczny pełni zarazem funkcję propedeutyczną: zmierza do ustanowienia przyszłego systemu zasad, który ma charakter metafizyczny. Procedura krytyczna ma więc charakter filozoficzny (filozofii krytycznej), nie jest jednak metafizyką, dla której jest (podobnie jak nawet dla wiaryKrytyka czystego rozumu, B XXX.) jedynie przygotowaniem.