Rozum pełni w przedsięwzięciu krytycznym funkcję pozytywną, konstrukcyjną: nie odrzuca żadnych „dawnych przekonań”, ale aktywnie ustanawia trybunał, którym jest krytyka czystego rozumu. Nie sam rozum, ale dopiero trybunał w postaci krytyki czystego rozumu opierając się na „wiecznych i niezmiennych” prawach umacnia rozum w jego „sprawiedliwych wymaganiach”, odrzuca zaś jego „bezpodstawne uroszczenia”. Oprócz momentu krytycznego („odrzucania”) krytyka czystego rozumu zawiera także moment konstrukcyjny („umacnianie”). Rozum bez ustanowienia trybunału w postaci krytyki czystego rozumu sam Kant porównuje do „stanu natury”, ustanowienie tego trybunału porównywać można więc do umowy społecznej. Rozum w stanie natury nie jest właściwie zdolny do polemiki z samym sobą, to dopiero nowo ustanowiony trybunał krytyki czystego rozumu, jako niezaangażowany w dotychczasowe spory dotyczące bezpośrednio przedmiotówKrytyka czystego rozumu, A 751 B 779., może określić prawa rozumu nie (jak rozum w stanie natury) za pomocą wojny i bezprawia, ale poprzez konstytucję stanu prawnego.