Co więcej, Kant rozważa dogmatyzm i sceptycyzm nie tylko jako przeciwstawne poglądy dotyczące czystego rozumu, ale wprost jako etapy rozwojowe czystego rozumu, z których drugi (sceptycyzm) nazywa cenzurą rozumuKrytyka czystego rozumu, A 760 B 788.. Pierwszy etap rozwoju czystego rozumu i powiązana z nim pierwsza szkoła filozofii przedkrytycznej, historycznie identyfikowany z racjonalizmem leibnizowsko-wolffowskim, przedstawia zasady transcendentne nie uzasadniając ich (w sposób właściwy). Cenzura rozumu, historycznie identyfikowana z myślą Hume’a, „prowadzi do zwątpienia we wszelkie transcendentne używanie zasad”. Filozofia krytyczna jako trzeci etap rozwoju czystego rozumu, stanowiący syntezę i kontynuację poprzednich, poddaje ocenie nie fakty rozumu, ale sam rozum, i nie przypuszcza się w niej o granicach rozumu, lecz dowodzi.
Pojęcie trybunału krytyki czystego rozumu i jego konstrukcja Dla zobrazowania projektu krytyki rozumu dokonanej za pomocą rozumu posługuje się Kant zaczerpniętą ze sfery prawniczej metaforą trybunału, którą wybrał nieprzypadkowo. Metaforyka ta obecna jest zarysowo już w samym pojęciu „sądu” czy „zdolności do dojrzałego sądu”, która ma według Kanta cechować epokę Oświecenia (wiek krytyczny).