Z drugiej strony w okresie przedkrytycznym widoczne są już niekiedy pewne zalążki filozofii krytycznej, zwłaszcza w Wykładzie Inauguracynym z 1770. W związku z tym jako datę rozpoczęcia projektu filozofii krytycznej podaje się tak 1770 rok (Wykład Inauguracyjny i początek okresu, kiedy Kant pisał Krytykę czystego rozumu), jak i 1781 rok (pierwsze wydanie Krytyki czystego rozumu). Jako filozofia krytyczna zakładany i realizowany przez Kanta i jego następców etap rozwoju myśli filozoficznej w ogóle, przeciwstawiający się filozofii przedkrytycznej jako etapowi w rozwoju myśli filozoficznej w ogóle, a obejmującemu całość myśli filozoficznej przed okresem krytycznym w myśli Kanta. Filozofia przedkrytyczna rozpada się według Kanta na dwa główne nurty: nurt dogmatyczny, który szczyt swojego rozwoju osiągnął w myśli Leibniza, oraz nurt sceptyczny, który apogeum swojego rozwoju miał osiągnąć w myśli Hume’a. Tak przedstawiona przez Kanta historia filozofii stanowi antecedencję dalszego rozwoju historycznego idealizmu transcendentalnego. Filozofia krytyczna nie tylko jest bowiem przedłużeniem ciągu rozwojowego stanowionego przez dogmatyzm Leibniza i będący jego antytezą sceptycyzm Hume’a, ale też rozpatrywana być musi jako ich synteza.