Głos Kobiet – czasopismo Centralnego Wydziału Kobiet Polskiej Partii Socjalistycznej skierowane do robotnic, stawiające sobie za cel ich aktywizację społeczno-polityczną. Było wydawane w latach 1908–1939.
Początkowo pismo wychodziło od 1904 roku w zaborze austriackim, po I wojnie światowej wznowiono je 1 marca 1920 roku. „Głos Kobiet” był najpierw dwutygodnikiem, od 1927 roku miesięcznikiem, a od 1936 roku znowu ukazywał się jako dwutygodnik. Pismo było redagowane przez Zofię Praussową, Władysławę Weychert-Szymanowską (przygotowywała dział spraw społecznych i zawodowych) i inne działaczki PPS.
W szczytowym okresie pismo osiągnęło wysoki jak na ówczesne warunki nakład 5 tys. egzemplarzy. W latach 1931–1934 sześć z piętnastu wydań czasopisma zostało skonfiskowanych. Od 1933 roku na łamach „Głosu Kobiety” ukazywało się coraz więcej artykułów przeciwko faszyzmowi, antysemityzmowi, demaskujących zbrodniczą politykę Józefa Stalina.