Od 1935 roku pismo poszerzyło dotychczasową formułę kroniki partyjnej i wzbogaciło się o felietony, teksty literackie, zdjęcia. Sukcesem redakcji była realizacja w Związku Zawodowym Kolejarzy postulatu tworzenia sekcji kobiecych w centralach związkowych. „Głos Kobiet” zachęcał do głosowania na socjalistki do rad miejskich – np. 1938 roku opublikowano biogramy kandydatek PPS do rad miejskich w Łodzi (18), Krakowie (13), Warszawie (11) i Poznaniu (10). W październiku tego samego roku, gdy świętowano miesiąc kobiet, pismo domagało się bezpłatnej oświaty oraz walki „o socjalizm, o wolność, o pracę i chleb, o ochronę Matki i Dziecka”. Tuż przed wybuchem II wojny światowej „Głos Kobiet” podjął inicjatywę szkolenia „opiekunek domowych”, które miały działać w warunkach domowychJerzy Myśliński, Kobiety w polskich ugrupowaniach lewicowych 1918–1939, [w:] Anna Żarnowska i Andrzej Szwarc (red.), Równe prawa i nierówne szanse: kobiety w Polsce międzywojennej, Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego, wydawnictwo DiG, Warszawa 2000, , s.