W 1945 została zatrudniona w Polskim Radiu w Warszawie, a następnie w tym samym roku w Radiu Gdańsk. W 1950 ukończyła studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej, dwa lata później podjęła pracę w Katedrze Urządzeń Radionadawczych na Wydziale Łączności tej uczelni. Wykładała następnie w Katedrze Radiokomunikacji, zorganizowała pracownię elektrofonii, a w 1968 doprowadziła do powstania Zakładu Elektrofonii. W 1968 na podstawie pracy Opór ujemny opornościowo-stabilny uzyskała stopień naukowy doktora. Od 1970 pracowała na stanowisku docenta. Przez kilkanaście lat pełniła funkcję prodziekana na Wydziałach Łączności i Elektroniki. W 1981 jako pierwsza kobieta w historii Politechniki Gdańskiej została wybrana na prorektora ds. kształcenia.
W pracy naukowej specjalizowała się w zagadnieniach związanych z elektroniką i elektroakustyką. Była członkinią Komitetu Akustyki Polskiej Akademii Nauk. Działała również w Polskim Towarzystwie Akustycznym. W 1992 przeszła na emeryturę. Rok wcześniej organizowała polską sekcję Audio Engineering Society, której została przewodniczącą. W 1995 wybrano ją na wiceprzewodniczącą tego towarzystwa naukowego.
W środowiskach studenckich ceniono ją za podejście do procesu kształcenia.