Definicja ta jest bezużyteczna dla ekonomisty, gdyż zależy od tego, co potraktuje za dobro jednorodne – krawaty, krawaty w kropki, czy krawaty produkowane przez C, a takiego rozróżnienia mogą dokonać tylko konsumenci.
Definicję drugą odrzuca jako opartą na iluzji, wedle której mamy do czynienia z założeniem o istnieniu ceny konkurencyjnej, z którą możemy skonfrontować wyższą cenę monopolową, będącą wynikiem ograniczenia podaży. Producent musi zadecydować o wielkości produkcji i sprzedaży w okresie przyszłym, wielkość produkcji ustali na takim poziomie, by osiągnąć maksymalne dochody pieniężne (przy innych czynnikach nie zmienionych), opierając się na przewidywanym przez siebie kształcie przyszłej krzywej popytu – to znaczy, że będzie się starał, by powyżej punktu równowagi popyt był elastyczny. Działając w ten sposób, zdecyduje się na wyprodukowanie ilości S danego dobra. Zakładając, że prawidłowo określił krzywą popytu na dane dobro, punkt przecięcia prostej S i krzywej popytu wyznaczy cenę równowagi P. Pomijając trudność z oszacowaniem kształtu krzywej nie istnieje sposób by stwierdzić, czy cena P jest konkurencyjna, czy monopolistyczna – wiemy jedynie, że jest wolnorynkowa (to znaczy ustalona na podstawie dobrowolnych decyzji konsumentów i producentów).