Nie możemy też stwierdzić, czy producent decydujący się ograniczyć produkcję w przyszłym okresie, nie przesuwa się z ceny subkonkurencyjnej do ceny konkurencyjnej, dlatego sam fakt ograniczenia produkcji nie może świadczyć o powstaniu ceny monopolistycznej.
Za właściwą Rothbard uznaje definicję trzecią, określającą monopol jako przywilej nadany przez państwo, rezerwujący dany obszar produkcji dla szczególnej grupy lub jednostki. Rothbard twierdzi, że teoria ceny monopolowej jest mylna, jeśli chodzi o wolny rynek, jednak ma pełne zastosowanie co do przywilejów monopolistycznych. Na wolnym rynku każda krzywa popytu, na której producent opiera swoje kalkulacje, jest elastyczna powyżej ceny wolnorynkowej; inaczej producent podniósłby cenę, by zwiększyć swój dochód. Nadanie przywileju monopolistycznego czyni krzywą popytu mniej elastyczną, gdyż konsumenci nie mogą kupować produktów od potencjalnych konkurentów monopolistów.