Staroobrzędowcy, starowierzy, starowiercy ()Nazwa staroobrzędowcy jest oficjalnym terminem opisującym to wyznanie przyjętym w Rosji w akcie tolerancyjnym z 1905, wcześniej opisywana grupa określana była jako raskolnicy (dosł. rozłamowcy), który to termin miał jednoznaczne nacechowanie pejoratywne. Pojęcia starowierzy, starowiercy są używane na równi z terminem oficjalnym staroobrzędowcy w samej społeczności wyznawców, a w ślad za nią w poświęconej jej literaturze. – wyznanie chrześcijańskie powstałe wskutek rozłamu () w Rosyjskim Kościele Prawosławnym. Staroobrzędowcy nie uznali reformy liturgicznej patriarchy Nikona z lat 1652–1656, upodabniającej obrzędy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego do greckich. W ich ocenie wszelkie zmiany typowo ruskich tradycji liturgicznych były herezją i wyrzeczeniem się jedynej prawdziwej wiary. Przywódcami staroobrzędowców byli protopop Awwakum Pietrow, diakon Fiodor i mnisi Monasteru Sołowieckiego.
Od połowy lat 50. staroobrzędowcy zaczęli porzucać dotychczasowe miejsca zamieszkania i zakładać w trudno dostępnych miejscach własne kolonie;