Jan Aleksander Dańkowski (ur. 25 października 1895 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Aleksandra i Pauliny z Wajów, urodzony 25 października 1895 w Krakowie. Tam też ukończył szkołę realną. Od 1913 należał do Drużyn Strzeleckich.
6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył początkowo w I, a następnie w II Brygadzie Legionów Polskich. W składzie 3 pułku piechoty i 2 pułku piechoty walczył w Karpatach i na Bukowinie. 13 maja 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej pod Czerniowcami, gdzie przebywał do 3 stycznia 1918. Po zwolnieniu z niewoli wstąpił do I Korpusu Polskiego, a po jego rozwiązaniu przedarł się do 4 Dywizji Strzelców Polskich, dowodzonej przez Lucjana Żeligowskiego w Kubaniu. W końcu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i jako dowódca 12 kompanii, w stopniu porucznika, służył w 30 pułku piechoty Strzelców Kaniowskich. Wraz z tym pułkiem walczył z Ukraińcami oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. 28 lutego 1921 został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 430.