Faktycznie po konferencji w Mechelen zaczęto dość powszechnie wydawać mszaliki dla wiernych, szczególnie aktywny na tym polu był dom Fernand Cabrol, opat Farnborough w Anglii oraz dom Gaspar Lefebvre, mnich z BrugiiPor. . Ruch rozprzestrzenił się także na Niemcy, dzięki takim uczonym jak opat benedyktyńskiego opactwa Maria Laach Odo Casel czy Anton Baumstark (jr) (1872–1948) oraz Austrię – m.in. dzięki działalności profesora jezuickiego kolegium w Innsbrucku, Josefa A. Jungmanna SJ, autora Missarum sollemnia. We Francji studiami nad odnową liturgii zajmowali się tacy teolodzy, jak Louis Bouyer czy jeden z pierwszych braci Wspólnoty Taizé, Max Thurian (1921–1996), autor książki L'Eucharistie. Mémorial du Seigneur. Sacrifice d'action de grâce et d'intercession, (1959) i uczestnik komisji Wiara i Ustrój (Faith and Order), Światowej Rady Kościołów, która w Limie w 1982 r. opracowała dokument Baptism, Eucharist, Ministry (BEM).
Poparcie Piusa XII Papież Pius XII wypowiedział się o ruchu liturgicznym w wydanej 20 listopada 1947 r., tuż po zakończeniu II wojny światowej, encyklice o liturgii „Mediator Dei et hominum”. Biskup Rzymu wskazał wiele pozytywnych owoców ruchu liturgicznego: