W ciągu ośmiu wieków istnienia ruch franciszkański dał Kościołowi ponad 400 świętych i błogosławionych. Do najważniejszych należą: Franciszek z Asyżu Klara z Asyżu Antoni z Padwy Maksymilian Maria Kolbe Pio z Pietrelciny
Szkoła franciszkańska W historiografii istnieje pojęcie szkoły franciszkańskiej. Nie oznacza jednak ono zamkniętej organizacji, ale charakterystyczny sposób myślenia, odznaczający się prymatem woli i działania nad wolą i spekulacjąL. Iriarte, Historia franciszkanizmu, s. 175-176. W teologii pojęcie szkoła franciszkańska oznacza doktrynę o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, zapoczątkowaną przez franciszkanina bł. Jana Dunsa Szkota.
Filozofia i teologia W wieku XIII w. franciszkanizm zakorzenił się mocno na dwóch wszechnicach: Oksfordzie i Paryżu, na których Bracia Mniejsi otrzymali oddzielne katedry, gdzie wykładowcą był bł. Jan Duns Szkot. Na pierwszym franciszkańskie studium zorganizował Aleksander z Hales, na drugim: Robert Grosseteste. Złotym wiekiem rozwoju tych ośrodków była II poł. XIII i I poł. XIV w. Do wielkich filozofów i teologów tego czasu zaliczają się: Matteo d’Acquasparta, Piotr Jan Olivi, William Ockham, Rajmund Llull. Największą sławę zdobyli dwaj luminarze: Bonawentura z Bagnoreggio, Doctor seraphicus (Doktor seraficki).