W 1936 był jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół Łodzi. Dzia­łał tak­że w ru­chu za­wo­do­wym, był jed­nym z przy­wód­ców Pol­skich Związ­ków Za­wo­do­wych „Pra­ca”, zwią­za­nych z NPR­-L­ew­icą. Pu­bli­ko­wał w pi­śmie „Pra­ca”, na ła­mach któ­re­go wy­su­nął ha­sło: „Pro­le­ta­riu­sze pol­scy łącz­nie się”. Wy­stę­pu­jąc w obro­nie ro­bot­ni­ków, kry­ty­ko­wał prze­my­słow­ców łódz­kich, a tak­że so­cja­li­stycz­ny i cha­dec­ki ruch za­wo­do­wy, któ­rym za­rzu­cał po­wią­za­nia mię­dzy­na­ro­do­we. Wie­lo­krot­nie wy­stę­po­wał pu­blicz­nie w spra­wach wal­ki z bez­ro­bo­ciemMarek Gałęzowski, Fichna Bolesław [w:] idem, Wierni Polsce…, s. 113-114.. Ponadto należał do Związku Legionistów Polskich, Związku Peowiaków oraz Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny.

W lipcu 1939, podczas tzw. „uroczystości grunwaldzkich”, wygłosił w Łodzi, na pl. Wolności, kilkunastominutowe patriotyczne przemówienie, którego nagranie się zachowałoArchiwum Polskiego Radia w Łodzi;