W 1918 obronił doktorat w Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie wojny polsko-bolszewickiej jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1922 posiadał przydział w rezerwie do 3 pułku piechoty Legionów. W 1934, jako kapitan pospolitego ruszenia piechoty pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

Po wojnie powrócił do Łodzi. W okresie dwudziestolecia międzywojennego zajmował się działalnością polityczna i społeczną. Był działaczem Narodowego Związku Robotniczego oraz od stycznia 1919 posłem na Sejm Ustawodawczy, gdzie został prezesem Klubu Poselskiego NZR. Oprócz tego był członkiem Komisji Konstytucyjnej i Prawniczej. W latach 1923–1927 był prezesem łódzkiej rady miejskiej – z jego inicjatywy rada podjęła uchwałę o budowie w tym mieście Grobu Nieznanego Żołnierza. Działał m.in. w Rotary Club oraz akademickim Towarzystwie Oświaty Ludowej. Od 1924 prowadził w Łodzi praktykę adwokacką. W latach 1930–1935 był posłem na Sejm III kadencji z listy BBWR, a w 1938 roku został senatorem RP V kadencji (1938–1939) z ramienia Obozu Zjednoczenia Narodowego.