W 1521 wieś należała do kantora poznańskiego. W 1531 od dawna opustoszała wieś miała 6,5 łana kmiecego, dwa łany sołectwa, dobry folwark. Wszystkie łany kmiece oraz sołeckie uprawiają poddani z Pabianowa, płacąc za to 6 grzywien. Do wsi należały także łąki, z których jedną dzierżawili chłopi za 12 grzywien, drugą za 6 grzywien, a trzecią, wartości 4 grzywien używał miejscowy regens. W 1531 kmiecie pabianowscy skarżyli się, że są zbyt obciążani wożeniem siana ze Świerczewa do stodół w Junikowie oraz do Poznania.
W XV wieku Świerczewo opustoszało. Ponownie zasiedlono miejscowość w końcu XVIII wieku. Zabudowa wsi biegła wówczas wzdłuż dzisiejszej ul. Opolskiej. Nie wiadomo natomiast, gdzie znajdowały się zabudowania najstarszej, średniowiecznej wsi Świerczewo.
W 1580 wieś położona była w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 14..