Tu najważniejszą postacią jest klerk nie wielmoża.
Aron jest sierotą nieznanego pochodzenia, jego jedyną siłą jest myśl, a polem działania nauka. Stanowi ucieleśnienie bohatera powieści Parnickiego: klerka, myśliciela, pisarza, artystę, najczęściej mieszańca, bękarta lub podrzutka. Parnicki będzie postać swego bohatera komplikował w późniejszych powieściach. W Srebrnych orłach poprzez Arona wprowadza bogatą problematykę psychologiczną. W postaciach Arona, Tymoteusza, Ottona czytelnik rozpoznaje mechanizmy kompleksów powstających w dzieciństwie, sublimacji popędu erotycznego, kompensacji, cenzury rozgraniczającej sferę ego i id. Znaczenie psychoanalizy w powieści nie ogranicza się do kształtowania postaci, co jakkolwiek w powieści historycznej raczej nowatorskie, w powieści psychologicznej zostało już mocno nadużyte. Bardziej interesująca wydaje się wpływ psychoanalizy na koncepcje poznania zawartą w powieści. Freudowska podejrzliwość, szukanie tego, co ukryte, ma zastosowanie w powieści nie tylko głębi duszy Ottona, ale do całej gry politycznej, którą Aron obserwuje.