Dotychczas radzieckie samoloty pasażerskie były projektowane pod kątem pięcioosobowej załogi. Wprowadzony w 1972 do użytku Tu-154 zbudowany został według nowych zasad, które mówiły o większej liczbie urządzeń automatycznie sterujących odpowiednimi podzespołami, tak aby ograniczyć liczbę załogi. Mimo to trudno było ten cel osiągnąć, ze względu na słaby rozwój awioniki z ZSRR. Nowy program rozwoju awioniki zakładał latanie samolotem Ił-86 z trzyosobową załogą, aby zbliżyć się do standardów zachodnich.
Zainteresowanie zagraniczną technologią Sowieci podjęli kilka prób importu zachodniej technologii, aby rozwiązać główny problem Iła-86 – silniki (w mniejszym stopniu także awionikę oraz zdolności produkcyjne). Przed oblotem Boeinga 747, członkowie radzieckiego ministerstwa ds. lotnictwa odbyli trzydniową podróż po USA odwiedzając lotnicze prezentacje handlowe. Na szczyt odprężenia, który odbył się 11 marca 1974, do Moskwy przyleciał na trzy dni Lockheed L-1011. Samolot ten był zbliżony parametrami do Iła-86. Rozpoczęto negocjacje, aby kupić 30 sztuk L-1011 oraz licencję do produkcji tych samolotów na terenie ZSRR, produkcja miała się odbywać w nowo powstałej fabryce, która zatrudniałaby 80 000 pracowników oraz produkowałaby do 100 samolotów rocznie. Jednak negocjacje nie doszły do skutku.