Ze względu na rodzaje zagrożeń można wyróżnić rodzaje bezpieczeństwa podmiotu:
Bezpieczeństwo (zagrożenia) obiektywne lub subiektywne.
Bezpieczeństwo (zagrożenia) wewnętrzne lub zewnętrzne.
Bezpieczeństwo (zagrożenia) abstrakcyjne lub konkretne.
Bezpieczeństwo (zagrożenia) potencjalne (bierne) lub aktywne.
Bezpieczeństwo (zagrożenia) statyczne albo dynamiczne.
Bezpieczeństwo (zagrożenia) ludzkie (personalne), lub rzeczowe, lub finansowe, lub informacyjne.
Geneza Securitologia jest słowem ukształtowanym na bazie łacińskiego securus – se (oddzielnie, osobno), cura (dbałość, opieka, troska). W wierzeniach starożytnych Rzymian sine cura (Securitas) była uosobieniem bezpieczeństwa i ufności.
Pierwsze publikacje, w których starano się wyodrębnić pojęcie securitologii jako dyscypliny naukowej pochodzą z 1989 roku, co można też wyjaśnić nowymi potrzebami i oczekiwaniami, a także warunkami kształtującymi się po rewolucyjnej zmianie ustrojów społeczno-politycznych w Europie.
Po europejskiej rewolucji z 1989 roku przedstawiciele nauk przyrodniczych, technicznych, medycznych, rolniczych i społecznych przestali ufać jedynej obowiązującej dotychczas teorii o czyje bezpieczeństwo chodzi i przez kogo jest zagrożone.