Ta reguła została dołączona w 1885 do obowiązującej reguły Le Chateliera-Brauna (reguły przekory). Dziś jest ona nazywana również regułą van ’t Hoffa-Le Chateliera. Ten pierwszy sformułował też empiryczną regułę dotyczącą kinetyki chemicznej, dotyczącą zależności szybkości reakcji od temperatury, znaną jako reguła van ’t Hoffa (poprzedzającą opracowanie przez Svantego Arrheniusa, nazwanego później jego imieniem, równania opartego na podstawach teoretycznych).
W następnym roku wydał l’Equilibre chimique dans les systèmes gazeux ou dissous à l’état dilué (Równowaga chemiczna w gazach lub silnie rozcieńczonych roztworach), która dowodzi teorii rozcieńczonych roztworów. Pokazał, że w dostatecznie rozcieńczonych roztworach ciśnienie osmotyczne jest proporcjonalne do temperatury absolutnej, więc to ciśnienie może być przedstawione wzorem różniącym się od wzorów dla gazów jedynie współczynnikiem i. Zależność ta jest do dziś nazywana równaniem van ’t Hoffa.
Jego prawa dotyczące ciśnień stały się podstawą teorii dysocjacji elektrolitycznej Svantego Arrheniusa (1884–1887) – pierwszego z obcokrajowców, który przybył do Amsterdamu, aby z nim pracować.