Z trzeciej mogiły wydobyto 50 zwłok, z czego 15 udało się rozpoznać. Na podstawie odnalezionych w grobie dokumentów (listów, kartek żywnościowych itp.) ustalono, że wszystkie zidentyfikowane ofiary były Żydami, których przywieziono z Warszawy latem lub jesienią 1942. Przy zwłokach odnaleziono wiele przedmiotów osobistego użytku (łyżki, widelce, kubeczki, nici, zawiniątka z bielizną). Prawdopodobnie ofiary były więźniami obozu pracy dla Żydów, który Niemcy zorganizowali na terenie Puszczy Kampinoskiej. Z informacji uzyskanych przez podziemne Archiwum Getta Warszawskiego („Oneg Szabat”) wynikało, że obóz ten był częścią tzw. Wasserwirtschaft, która miała prowadzić prace w zakresie regulacji rzek na terenie całego Generalnego Gubernatorstwa. Wiadomo, że w obozie panowały fatalne warunki bytowe i sanitarne. Więźniów zmuszano do wyczerpującej pracy – po kolana w wodzie i bez odpowiedniej odzieży roboczej. W efekcie wielu z nich zmarło z głodu i chorób. Tych więźniów, którzy nie mieli siły pracować, mordowała straż obozowa. W notatkach sporządzonych przez dr Emanuela Ringelbluma jest wzmianka o „obozie w Kampinosie”, gdzie na „słynnym trupim pagórku” miano pogrzebać „ponad 50 młodych istot żydowskich, zastrzelonych lub zakatowanych przez Lagerschutz” (straż obozową).