Po zakończeniu wojny Skalnatá chata przeszła w zarząd organizacji państwowych (Lesný závod Vysoké Tatry, Sokol Štátne lesy). Gospodarzami byli wówczas Michal Bobula (1946–1950) i mistrz Czechosłowacji w narciarstwie zjazdowym Karol Bruk (1951). W 1952 roku obiekt przekazano komunalnemu przedsiębiorstwu Vysoké Tatry, później przedsiębiorstwom Tatranské chaty, Restaurace a jídelny i państwowemu Turiście, z których zamienia zarządzali Vladimír Lang (1951), Ondrej Krasuľa (1952), Tibor Molnár i Arpád Szabó (1952–1953). Schronisko było zaniedbane i szybko niszczało. Już w 1952 roku zostało oznaczone jako „niezadowalające” i „dostępne awaryjnie”, rozważano rozbiórkę. W tym czasie miało możliwość udzielenia 18 noclegów. Sytuacja uległa poprawie za czasów Rudolfa Preslera (1953–1955), kiedy wykonano dalszą rozbudowę. Choć nie zwiększyła ona liczby oferowanych noclegów, powiększono wówczas pojemność jadalnii (z 20 do 29 osób) i podniesiono komfort świadczonych usług – nawet mimo faktu, iż wciaż nierozwiązany pozstawał problem z dostarczaniem wody. W kolejnych latach gospodarzami byli Jaromír Macháček (1956), Martin Fris (1957–1961), Jozef Rybanský (1962) i Marta Pavlová (1962–1972).