Po kapitulacji Warszawy powrócił do Wilna.

Od marca 1943 do czerwca 1944 pracował jako lekarz w Sztabie Rejonu AK. Od czerwca 1944 do lipca 1944 w czasie operacji Ostra Brama brał udział w wyzwalaniu Wilna – działał jako lekarz pod pseudonimem „Mirosław”. Był szefem czołówki sanitarnej w 2 Wileńskiej Brygadzie AK dowodzonej przez kpt. Wiktora Koryckiego, ps. „Kaziuk”. W dniu 17 lipca 1944 roku we wsi Rakańce wraz z innymi żołnierzami 2 Brygady AK został zatrzymany przez oddziały NKWD (zaplecza 3 Frontu Białoruskiego) i tegoż samego dnia po południu przekroczył w kolumnie wziętych do niewoli żołnierzy oddziału „Kaziuka” bramę obozu przejściowego w Miednikach Królewskich. Po niespełna dwóch tygodniach oficerów AK z ww. miejsca internowania wywieziono do obozu w Riazaniu, następnie do obozu w Diagilewie. Tam jako więzień wraz z innymi polskimi lekarzami działał w obozowym szpitalu, udzielając pomocy przebywającym w obozie chorym. Z obozu w Riazaniu został zwolniony w październiku 1947 i powrócił do Wilna, gdzie nie zastał swoich bliskich, którzy zostali repatriowani w 1946 roku na tzw. „Ziemie Odzyskane” do Gorzowa Wielkopolskiego i Koszalina.