Na skutek wojny, w latach 20. szwedzka marynarka stała się przejściowo najsilniejsza na Bałtyku. W drugiej połowie tej dekady Szwecja rozpoczęła stopniową modernizację marynarki i do połowy lat 30. przyjęto do służby unikatowy krążownik lotniczy „Gotland”, cztery nowocześniejsze niszczyciele (dwa typu Ehrensköld i dwa typu Klas Horn) oraz cztery okręty podwodne. W 1936 roku, w związku z napięciem międzynarodowym, rozpoczęto nowy program budowy okrętów, którą jeszcze zintensyfikowano podczas II wojny światowej. Wraz z okrętami zaczętymi wcześniej, od 1936 do 1945 roku do służby weszło przede wszystkim 10 niszczycieli typów Göteborg i Visby, cztery niszczyciele przybrzeżne (torpedowce) typu Mode i 24 okręty podwodne. Ponadto dwa niszczyciele i dwa torpedowce zakupiono we Włoszech w 1940 roku. Kupowano za granicą, a następnie budowano też kutry torpedowe oraz budowano liczne patrolowce i trałowce. Szwecja zdołała zachować neutralność podczas II wojny światowej, ale trzy niszczyciele zatonęły w niewyjaśnionym wybuchu w bazie 17 września 1941 roku (być może na skutek sabotażu) – z czego dwa później wyremontowano, natomiast okręt podwodny „Ulven” zatonął w 1943 roku na minie. Pod koniec wojny rozpoczęto także budowę dwóch krążowników lekkich typu Tre Kronor i dwóch niszczycieli typu Öland, ukończonych po wojnie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Svenska marinen · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.