Po II wojnie światowej Bezpośrednio po II wojnie światowej, marynarka szwedzka ponownie przez kilka lat była najsilniejsza na Bałtyku, do czasu rozbudowy marynarki ZSRR. Wraz z nowo kończonymi okrętami, miała wówczas siedem starych pancerników przybrzeżnych, trzy krążowniki lekkie, stary krążownik pancerny, 29 niszczycieli i torpedowców, 26 okrętów podwodnych, dwa duże stawiacze min i 21 kutrów torpedowych, jednakże część przestarzałych pancerników przybrzeżnych i niszczycieli jeszcze w 1947 roku wycofano. Pozostałe pancerniki przybrzeżne wycofano w latach 50., a krążowniki w kolejnej dekadzie do 1971 roku. Cechą szczególną szwedzkiej marynarki stała się budowa schronów przeciwatomowych dla okrętów w skałach. W 1958 roku opracowano założenia „lekkiej marynarki”, obejmującej niszczyciele jako największe okręty nawodne, a nadto liczne okręty podwodne i duże kutry torpedowe do obrony brzegów. Mimo to, oprócz sześciu niszczycieli typów Halland i Östergötland, z lat 50., nie budowano już więcej okrętów tej klasy ani innych tak dużych jednostek. Do końca lat 60.