Po bokach masztu i komina znajdowały się łodzie ratunkowe. Od kolejnej nadbudówki, mieszczącej zapasowe stanowisko dowodzenia, na której znajdował się reflektor główny, niewielki maszt z mocowaniami dla anten rozciągniętych od masztu głównego oraz na skrzydłach dwa stanowiska działek Oerlikona, oddzielało je stanowisko wyrzutni torpedowej. Za tą nadbudówką znajdowało się stanowisko armaty plot. 102 mm. Ostatnia rufowa nadbudówka mieściła kuchnię i pomieszczenia techniczne. Na jej szczycie znajdowała się wieża X artylerii głównej.
Uzbrojenie Uzbrojenie okrętu w chwili przekazania MW RP stanowiło: 6 armat 120 mm QF Mk XI na podstawie CP Mk XX (3xII) na stanowiskach A i B oraz X (z kątem ostrzału ok. 300° w poziomie i od –10° do +50° w pionie). Długość luf armat wynosiła L/50 (50 kalibrów), donośność maksymalna 19 400 m, a szybkostrzelność 6–10 strzałów na minutę. Armaty strzelały amunicją rozdzielnego ładowania, masa pocisku wynosiła 28,12 kg, masa ładunku miotającego – 7 kg. Zapas amunicji wynosił 250 pocisków na działo. Całkowicie zamknięte, wentylowane wieże miały ścianki o grubości 6 mm i napęd elektryczno-hydrauliczny (przy każdej znajdował się silnik o mocy 102 KM), zapewniający prędkość obrotu 10°/s. Kąt podniesienia armat regulowany był ręcznie. Amunicja z komór dosyłana była windą hydrauliczną.