Zostały opracowane w celu ujednolicenia klasyfikacji klinicznej oraz umożliwienia prowadzenia badań naukowych na całym świecie.
RDC/TMD, wprowadzony w 1992 roku, opierał się na dwusystemowym podejściu:
Oś I obejmowała ocenę kliniczną (m.in. bólu, ograniczeń ruchomości, objawów stawowych), Oś II analizowała aspekty psychospołeczne, takie jak stres, lęk czy depresja, które mogą wpływać na przebieg choroby. Polska walidacja językowa i kulturowa został stworzona i opublikowana w 2013 roku.
W 2014 roku system został zaktualizowany i przekształcony w DC/TMD, który dostosowano do aktualnych standardów medycznych. DC/TMD oferuje większą trafność i powtarzalność diagnostyczną, a jego struktura nadal opiera się na dwóch osiach:
Oś I – diagnoza kliniczna oparta na objawach, testach funkcjonalnych i kryteriach diagnostycznych, Oś II – ocena czynników psychologicznych i wpływu bólu na codzienne funkcjonowanie pacjenta.
DC/TMD jest obecnie uznawany za złoty standard w diagnostyce TMD i został przetłumaczony oraz zaadaptowany w wielu językach, w tym również w języku polskim (w 2024 roku).