Kazimierz Łyszczyński herbu własnego (ur. 4 marca 1634 w Łyszczycach, zm. 30 marca 1689 w Warszawie) – urzędnik państwowy, polityk, żołnierz i filozof, a przejściowo też duchowny katolicki z zakonu jezuitów, kilkakrotny poseł na Sejm walny I Rzeczypospolitej. Podstoli mielnicki (1669–1682), sędzia grodzki brzeskolitewski (1680–1682) i podsędek brzeskolitewski (1682–1689).
Przeszedł do historii głównie jako skazaniec na śmierć oskarżony o ateizm jako autor nieopublikowanego traktatu De non existentia Dei (). Kazimierz Łyszczyński nie przyznał się do winy, ale mimo to został ścięty, jego zwłoki spalono, a popioły rozrzucono.
Życiorys Genealogia Źródła:
Pochodzenie i młodość mały|Białoruski znaczek pocztowy wydany z okazji 375 rocznicy urodzin Kazimierza Łyszczyńskiego (autor: Mikoła Ryży) Kazimierz Łyszczyński pochodził ze średniozamożnej szlachty zasłużonej w wojnach XVII wieku. Urodził się w Łyszczycach pod Brześciem 4 marca 1634 jako syn Hieronima Kazimierza Łyszczyńskiego, sędziego grodzkiego brzeskiego (ur. 1583, zm. po 1670), i Zofii z Bobińskich Seweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. X, s. 77. lub Bałyńskich (Балынская).