Równanie to nie uwzględnia jednak wszystkich powstających produktów. Ponadto część siarki i węgla pozostaje niespalonych. W efekcie w wyniku reakcji otrzymuje się mieszaniną zawierającą: ok. 56% produktów stałych: węglan potasu, siarczan potasu, siarczek potasu, siarka, azotan potasu, węgiel, węglan amonu; ok. 43% produktów gazowych: dwutlenek węgla, azot, tlenek węgla, siarkowodór, wodór, metan; ok. 1% wody.
Najmocniejszy proch powstaje ze zmielonego na pył węgla drzewnego. Uznaje się, że najlepszym drewnem do uzyskania tego węgla jest szakłak, jednak inne, np. balsa lub wierzba również są używane. Składniki są mieszane najdokładniej, jak to możliwe. W celu podwyższenia bezpieczeństwa na początkowym etapie produkcji prochu często prowadzi się osobne rozdrabnianie mieszanin (tzw. binerów) saletry z siarką oraz siarki z węglem drzewnym. Po zmieszaniu składników do ostatecznego rozdrabniania używa się młynów kulowych z nieiskrzących elementów lub podobnych narzędzi.