Stylistyka orła była jednak trochę odmienna, także w inny sposób była przedstawiona Wielka Korona Imperialna Rosji, która znajdowała się na głowach orła i pomiędzy nimi. Krzyż świętego Andrzeja znalazł się w herbie z inicjatywy Katarzyny II, która nadała Orenburgowi Order św. Andrzeja Pierwszego Powołania w dowód zasług za wierność w czasie Powstania Pugaczowa, kiedy to mieszkańcy nie otworzyli bram miasta przed oddziałami rebeliantów. W 1864 r. podjęto decyzję o zmianie herbu. Miała to być tarcza podzielona na dwa pola. Górne koloru błękitnego, którego dolna krawędź stylizowana była na fale rzeki, a dolne barwy złotej z dotychczasowym krzyżem św. Andrzeja. W prawym heraldycznym górnym rogu (lewym z punktu widzenia obserwatora) umieszczony miał być srebrny martes (kuna), nawiązanie do herbu Ufy. Nad tarczą srebrna korona herbowa w formie trójzębnej baszty, a wokół niej wieniec z kłosami zbóż przeplatanymi wstęgą Orderu św. Aleksandra Newskiego. Projekt ten z powodu zmian administracyjnych w guberni nigdy nie wszedł w życie. Wyobrażenie dwugłowego orła na złotym polu przetrwało do 1917 r., gdy po przewrocie bolszewickim wyszło z użycia.