Aby zachęcić wszystkich do spełnienia swoich próśb używał Załuski trzech przede wszystkim argumentów. Po pierwsze, odwoływał się do patriotyzmu czytelników. Wskazując na olbrzymie różnice pod względem liczby edycji źródeł, bibliografii, czasopism i encyklopedii pomiędzy Polską a Prusami Królewskimi i zagranicą, stwierdzał, że każda taka publikacja to dokument dorobku i żywotności ruchu umysłowego danego kraju, regionu czy miasta. Po drugie, Załuski odwoływał się do troski o los dokumentów do historii Polski. W murach biblioteki publicznej i na kartach jego publikacji miałyby one szansę przetrwania dla pożytku następnych pokoleń. Po trzecie, wskazywał na praktyczne korzyści płynące z zapowiadanych przez siebie publikacji (m.in. wydanie Kodeksu dyplomatycznego miało ochronić przed zniszczeniem dokumenty prawne katedr, kolegiat, opactw, klasztorów, akademii, familii szlacheckich i miast; pogłębić znajomość historii ojczystej i prawa publicznego; usprawnić prace urzędów). Prośbę o współpracę wspierał Załuski obietnicą wykorzystania nadesłanych druków, rękopisów i informacji w zapowiadanych wydawnictwach oraz udostępnienia ich publiczności w ogólnie dostępnej bibliotece. Programma miała ułatwić zorganizowanie kręgu współpracowników przyszłej biblioteki publicznej.