Zalążki takiego środowiska kształtowały się od kilku lat; w chwili publikowania pisma Józef Andrzej Załuski utrzymywał stale kontakty naukowe m.in. z Janem Fryderykiem Sapiehą, Anną z Sanguszków Radziwiłłową, Kasprem Niesieckim, Józefem Wandalinem Mniszchem, Wacławem Rzewuskim, Jakubem Kazimierzem Rubinkowskim, warszawskimi jezuitami, a także z licznymi erudytami z Prus Królewskich, Saksonii, Włoch i Francji. Referendarz koronny chciał za pośrednictwem Programma literarium przedstawić miłośnikom nauki atrakcyjny program naukowy, który pozwoliłby rozszerzyć istniejącą wokół niego grupę ludzi nauki oraz skupić ich wokół wspólnego przedsięwzięcia, którego bazą miały być zbiory Załuskich.
Upowszechnianie Programma w edycji z r. 1732 była zarówno sprzedawana przez drukarnię oraz bibliopolów i introligatorów, jak i rozdawana przez jej autora. W początkach maja 1732 r. Programma sprzedawali w Warszawie: oficyna pijarska, bibliopola Paweł Krzysztof Różycki oraz introligatorzy Tyckiewicz i Gałeczka;