Po agresji Niemiec na ZSRR, 21 czerwca 1941 na mocy decyzji Politbiura miał objąć dowodzenie Frontem Północnym, aczkolwiek dano mu na krótko stanowisko dowódcy 11 Armii. Dowodził też 7., 4. i 33 Armiami. Od grudnia 1941 do lutego 1944 dowodził Frontem Wołchowskim, którego wojska m.in. w styczniu 1943 współdziałały z Frontem Leningradzkim w przerwaniu blokady Leningradu. Od lutego 1944 dowodził Frontem Karelskim. 26 października 1944 otrzymał stopień marszałka Związku Radzieckiego. Od kwietnia 1945 dowodził Nadmorską Grupą Wojsk, przekształconą w sierpniu 1945 w 1 Front Dalekowschodni, biorący udział w wojnie z Japonią w Mandżurii.
Okres powojenny Po wojnie dowodził kilkoma okręgami wojskowymi (Nadmorskim, Moskiewskim, Białomorskim, Północnym). W latach 1955–1964 był zastępcą ministra obrony do spraw wyższego szkolnictwa wojskowego, a następnie Generalnym Inspektorem Ministerstwa Obrony ZSRR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 1. do 5. kadencji.
Zmarł 30 grudnia 1968 w Moskwie i został pochowany na Placu Czerwonym pod murem Kremla.
Autor wspomnień Pół wieku w mundurze, Warszawa 1971.
Awanse gen.