II wojna światowa Od 1938 dowodził Nadwołżańskim, a następnie Leningradzkim Okręgiem Wojskowym i z tej racji stanął na czele wojsk, które dokonały agresji na Finlandię. Wobec całkowitej nieudolności, 7 stycznia 1940, został pozbawiony tego stanowiska i objął dowodzenie 7. Armią, walczącą na Przesmyku Karelskim, na kierunku Wyborga (Viipuri), zdobytego po ciężkich walkach w marcu 1940. Nie wpłynęło to źle na jego karierę wojskową, gdyż 21 marca 1940 uhonorowany został za działania w Finlandii tytułem Bohatera Związku Radzieckiego, 4 czerwca tego roku awansowano go do stopnia generała armii; ponadto został członkiem Głównej Rady Wojskowej i od 14 sierpnia szefem Sztabu Generalnego. Po konferencji oceniającej wyniki gier wojennych prowadzonych w styczniu 1941 pozbawiono go tego stanowiska i objął funkcję szefa Zarządu Szkolenia, zastępcy Ludowego Komisarza Obrony. Prawdopodobnie w lutym 1941 roku został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Wielkiej Brytanii. Odbyło się to bez wiedzy szefa NKWD.