Po ostatecznym zainstalowaniu tych 6 kotłów oraz trzech grup generatorów, produkcja ustabilizowała się i było możliwe rozmontowanie przestarzałego wyposażenia elektrowni Central da Junqueira.
Druga faza (1924-1928) W miarę stopniowego wzrostu zużycia energii ponownie niezbędne stało się przeprowadzenie nowych, istotnych prac w celu powiększenia i ukończenia kotłowni niskociśnieniowej. Plan przygotowany przez CRGE polegał na powiększeniu jednej hali przemysłowej, w której umieszczone były trzy nowe kotły oraz nabyciu nowej grupy generatorów.
W roku 1922 przeprowadzono badania nad możliwością zainstalowania kotłów numer 7 i 8 oraz użycia w nich jako paliwa pyłu węglowego, co okazało się nieskuteczne, gdyż testy przeprowadzone w kotle numer 6 nie dały satysfakcjonujących wyników. Mimo to, w późniejszym okresie używano pyłu węglowego w kotle numer 11.
Tymczasem “nowa kotłownia” jak ją wtedy nazywano, powiększała się na zachód, w kierunku rzeki Tag. Znajdująca się z tej strony fasada pozostawała nieukończona i tymczasowo zasłonięta ocynkowaną blachą oraz stalową konstrukcją imitującą okna znajdujące się po drugiej stronie, zakładano bowiem dalszą, trzecią i ostatnią już fazę powiększania sali niskiego ciśnienia.